VITCASSE

W „Nowym wspaniałym świecie” społeczeństwo konsumpcyjne kreuje się już od dziecka, przy pomocy głośników, które ukryte w poduszkach, w trakcie snu szepczą nam określone regułki (gdyby je spisać, stałby się one dekalogiem konsumpcji). W naszej rzeczywistości (jeśli można ją jeszcze tak nazywać), reklama sięga również bezpośrednio do naszych snów, jednak w bardziej wysublimowany sposób. Jest ona kreatorem naszych pragnień, mówi nam, co mamy pożądać, sama tworzy i podsyca to pożądanie, staje się ważniejsza i doskonalsza niż produkt, który reklamuje. W ten sposób właśnie pozór dominuje nad rzeczywistością. W ten sposób tworzy się zupełnie bezpłodne potrzeby, które należy czym prędzej zaspokoić.  Tak jak i u Huxleya, proces ten zaczyna się już od dziecka, zwróćcie uwagę, jak dzieci uwielbiają oglądać reklamy telewizyjne, jak ta krótka i kolorowa forma jest tworzona, aby zawładnąć umysłem dziecka. Tworzenie świata pozorów zaczyna się już u samych podstaw, kiedy uczymy się funkcjonować w rzeczywistości. W ten sposób wraz z dzieciństwem, tracimy na zawsze umiejętność rozróżniania, co jest kreacją, a co rzeczywistością.  Dawniej różnice te były niemalże namacalne, obecnie zaś nawet istnienie tych różnic należy podawać do publicznej wiadomości, tak samo, jak samą potrzebę dokonywania wyboru między dwoma identycznymi produktami, które różnią się w rzeczywistości tylko opakowaniami. Fałszywe życie, aby trwać, wymaga pseudouzasadnień.

    Co jakiś czas w społeczeństwach demokratycznych, ma miejsce wielki karnawał pozorów i kłamstw zwany wyborami. Grono kandydatów do władzy rozpoczyna wielką kampanie wyborczą, która już dawno przestała mieć cokolwiek wspólnego z polityką, bliżej jej do infantylnej telewizyjnej reklamy proszków piorących wszystkie brudy. I znów godzimy się na ten świat pozorów, wielkie show, w którego trakcie padają najznamienitsze obietnice zmian, które jednak nijak pokrywać się będą z faktyczną działalnością zwycięzców. Jako społeczeństwo, posiadamy mentalność małego dziecka, które zachwyca się kolorowymi spotami i rzucanymi co chwile sloganami. Politycy znów tworzą przed naszymi oczyma pewien sen, który obiecują zrealizować, a my jak zahipnotyzowani, ponownie ulegamy ich kłamstwom.  Prawda jest taka, że między nimi nie ma żadnych znaczących różnic, a my sami nie mamy żadnej alternatywy. Zawsze wygrywa pewna kreacja, nigdy polityk, zawsze dokonujemy wyboru, patrząc na opakowanie.  A najstraszniejsze jest to, że sama potrzeba dokonywania wyboru, musi zostać odpowiednio ukonstytuowana poprzez stworzenie tzw społeczeństwa obywatelskiego – uwarunkowanej masy dzieci, którym powiedziano, że ich głos, ich wybór, może cokolwiek zmienić.

    We Włoszech, iluzja ta osiągnęła apogeum po zwycięstwie w wyborach parlamentarnych, producenta filmowego i potentata medialnego Silvio Berlusconiego. Jego agresywna kampania wyborcza, sposób bycia i metoda działania przypominają bardziej życie kontrowersyjnej gwiazdy rocka, niż polityka. „Nie ważne co o nas mówią, ważne, że w ogóle dużo mówią”. Oto zasada popularności, która wydawała się tak obca światu polityki, jednak to właśnie właściciel trzech największych włoskich stacji telewizyjnych udowodnił nam, że te same mechanizmy, które rządzą rynkiem, mogą zostać przełożone na politykę. Berlusconi perfekcyjnie korzysta ze swojej wiedzy na temat tworzenia snów i ogłupiania myślącej jak dziecko masy. Roztańczone kobiety w bikini, nieustająca propaganda sukcesu i ciągłe ogłupianie statystycznego Włocha infantylnymi teleturniejami, od przeszło 25 lat, oto rzeczywistość telewizyjna Italii. Metoda ta spisuje tak doskonale, że w 2008 roku Berlusconi ponownie wygrywa wybory, jak żartują niektórzy komentatorzy: „przy pomocy cycków, skandali i gołych dup”. Populizm Berlusconiego nie jest przypadkiem odosobnionym, obecne wybory w Czechach również mają w sobie więcej z reklamy proszku do prania, niż z polityki. Wystarczy popatrzeć na obietnice czeskich polityków, które pojawiają się na plakatach. Widnieją tam takie hasła jak zlikwidowanie porannego kaca albo porannego wstawania. Króluje zaś obietnica likwidacji wulkanu Eyjafjallajökull. Nie zdziwi nas też fakt, że lokalne wybory do rady miasta w Reykjaviku w Islandii wygrywa partia założona dla żartu, która obiecała każdemu obywatelowi darmowy ręcznik w trakcie każdej erupcji gejzeru!

    Wróćmy jednak do naszej rzeczywistości i wyobraźmy sobie sytuację, w której udziały w mediach są rozłożone po równo na dwie największe rządzące partie. Kandydat istnieje tylko wtedy, kiedy pojawia się w mediach, więc w takim przypadku, nawet jeśli możemy wybierać między dziesięcioma kandydatami, to tak naprawdę liczy się tylko ta dwójka, która wspierana jest fałszem - lepszą i bardziej kolorową reklamą, przychylnym spojrzeniem telewizyjnej kamery. Czy można to nazwać demokracją? Czy można to nazwać wyborem? Mieliśmy już sytuację, w której kandydat wygrał dzięki niebieskim soczewkom i lepszej piosence wyborczej, jednak niczego nauczyć się nie mogliśmy, gdyż telewizja nie uczy – telewizja wychowuje, telewizje pokazuje, telewizja hipnotyzuje!

    Problem z władzą polega na tym, że już dawno przestała być potrzebna, a nawet stała się szkodliwa dla społeczeństwa. Jednak aby dalej funkcjonować, potrzebuje wciąż o sobie przypominać, wciąż wmawiać w nas, że jej potrzebujemy. Są to pseudouzasadnienia władzy, która już dawno stała się produktem i niczym więcej. Nasza cywilizacja wkroczyła na tak wysoki stopień rozwoju, że jest w stanie zorganizować się sama, wszelcy organizatorzy, którzy obiecują prowadzić nas za rękę, to hochsztaplerzy podobni kapłanom sprzedającym coś na wzór religii – patriotyczne opium dla mas. Musimy sobie uświadomić, że dawniej różnice społeczne były spowodowane zbyt dużymi odległościami między poszczególnymi etapami produkcji. W dobie internetu, telefonów komórkowych i międzykontynentalnych lotów, odległości te zmalały już do tego stopnia, że państwo może stać się samo-organizującą się gminą, spełniającą potrzeby obywateli u samego źródła. Ci, którzy wcześniej pełnili funkcję kontrolerów społecznych, dziś są klasą zagrożoną i tylko iluzja władzy trzyma ich przy życiu. Jest to klasa będąca odpowiednikiem dawnej burżuazji – klasa urzędnicza, która żeruje na opodatkowanym społeczeństwie. Nie chcą oni przyjąć do wiadomości, że technika sprawia, iż stają się powoli niepotrzebni. Są reliktem tych czasów, kiedy to socjalizm był tą drogą, która zapewniała najlepszy rozwój dla społeczeństwa, dziś tylko hamują dalszy rozwój tego społeczeństwa.

    Nie przez przypadek w strefie euro bankrutują wpierw te kraje, w których świadczenia socjalne są silnie rozwinięte i w których klasa urzędnicza stanowi największy procent społeczeństwa. Grecja i Hiszpania to początek upadku klasy żyjącej z podatków, jednak władza doskonale zdaje sobie sprawę, że upadek tej klasy przyczyni się następnie do jej własnego upadku, dlatego będą pompować ten balon pozorów, mając nadzieję, że nie pęknie, kiedy oni będą u steru. To system urzędniczy, żerujący na społeczeństwie przy pomocy podatków, całkowicie zniszczył potencję produkcyjną Grecji. Istotą urzędów jest kontrola, a władza jest symbolem tejże kontroli, więc upadek zbędnych urzędów i ograniczenie roli tychże, byłoby dla władzy ograniczaniem swojej potęgi. Jest więc władza podobna nowotworowi – nie cofa się przed niczym, nawet gdy szkodzi organizmowi, w którym funkcjonuje.

    Władza jest fałszem w samej swej istocie; rodzi się w medialnym fałszu, konstytuuje się poprzez pseudo wybór zahipnotyzowanej masy i w końcu funkcjonuje tylko dzięki kłamstwu. Różnice między kandydatami zawsze są pozorne jak różnice między coca-colą a pepsi – zwykły marketing, inne opakowanie! Chłodna puszka słynnego czarnego napoju daje nam pozorne i chwilowe poczucie bycia kimś innym, kimś z telewizyjnych reklam; wypełnienie karty wyborczej daje nam równie chwilowe i równie pozorne poczucie uczestnictwa w życiu społecznym, bycia kimś, od którego cokolwiek w tym świecie zależy. Dochodźmy do sytuacji, w której prawdziwą alternatywą jest odrzucenie tego fałszu, który skrywa się za każdym z tych pseudo wyborów i chyba tylko ten sprzeciw można nazwać zdrowym, zgodnym z rzeczywistością wyborem - moim wyborem...